Herdenkingssteen voor vergeten psychiatrische slachtoffers

05-05-2016 Nieuws Redactie

WARNSVELD – Op de begraafplaats van Warnsveld, vak D, zijn gisteren de vergeten oorlogsslachtoffers herdacht die tijdens de bezetting omkwamen in Het Groot Graffel (nu GGNet).

Tijdens de tweede wereldoorlog dwong de bezetter het Groot Graffel om naast de al aanwezige patiënten ook patiënten op te nemen uit het Westen van het land. Dat maakte dat er in die tijd 1250 patiënten gehuisvest werden terwijl er maar capaciteit voor 475 was. Al deze mensen moesten gehuisvest, verzorgd en van eten voorzien worden. Vooral in de winter van 1944 -1945 was er veel leed.

Er was overal tekort aan. Er was geen warm water, geen zeep, nauwelijks verwarming en tot overmaat van ramp werd de kwaliteit van het eten ook steeds slechter. Dat maakte dat tussen januari en juni 1945 er op het Groot Graffel  187 mensen overleden. Zij werden, zonder plaatsaanduiding begraven op vak D van de algemene begraafplaats en 7 van hen op de katholieke begraafplaats op het terrein van Het Groot Graffel.

In april 2015 zond de EO de documentaire 'Het verzwegen oorlogsleed van psychiatrische patiënten’ uit. Hierin werd voor het eerst aandacht besteed aan het lot van psychiatrische patiënten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Enkele mensen die aan deze documentaire meewerkten, hebben met steun van de Raad van Bestuur van GGNet, gezocht naar een blijvend gedenkteken ter herinnering aan deze tot op heden vergeten groep oorlogsslachtoffers.

Dit gedenkteken werd vandaag onder grote belangstelling onthuld. Hierna werden de namen van de 75 patiënten die overleden in april 1945 genoemd,zodat zij niet vergeten worden.

Wilt u de EO documentaire zien dan kan dat HIER.


Het bijschrift bij de steen:
Toegedekt door aarde
rusten zij, niet genoemd
grassen en een enkele bloem
geven slechts hun rustplaats aan,
niet genoemd, maar toch hadden zij een naam.

Geen steen maar slechts een grastapijt
met bordje vak D
is er voor hen ter herinnering
niet genoemd, maar toch hadden zij een naam.

Zo blijven zij in onze gedachten
die aan onze zorg werden toevertrouwd,
levend, in hun eigen wereld,
die niet de onze was.
Dierbaar waren de momenten
waarop gevoelens helder waren,
niet genoemd, maar toch hadden zij een naam.

De steen spiegelt hun leven
omringd door zorg.
Ruwe vlakken, grillige vormen
van hun gemoedstoestand.
Gepolijste delen, puurheid
van hun ziel
Niet genoemd, maar toch hadden zij een naam.

De steen die ons even stil doet staan
bij wie ze waren
met naam.

(Hein Smeerdijk)



Gerelateerd